Svetlana Jovanović upravo supstancijalno stavlja u svoj tematski fokus, gde elementi vode, vazduha, vatre i zemlje čine neku vrstu konceptualnog polazišta i inteligentnog izgovora za njen umetnički eksperiment. Radovi koji su pred nama predstavljaju veće i manje površine, plohe ili bojena polja čiste materije, u ovom slučaju pigmenta koji se u neposrednom gestu nanosi na podlogu. Ta neposrednost u postupku reflektuje se kroz jednu samosvojnu tehnologiju korišćenja pigmenata i neophodnih veziva, ali i kroz postupak nanošenja materije samim rukama. Uz sporo i pažljivo komponovanje bojenih površina i struktura, slike na kraju poprimaju osobine neke tvrde reljefne kore, poput spaljenog i sagorelog tla na kome nikada više neće moći da opstane nikakav trag niti nagoveštaj života; ili se pojavljuju partije jarkih boja kao iskre života i
događaja u okruženju smeđih i braon tonova; ili su površine pretvorene u blještave strukture sa slojevima i podslojevima različitih boja čime delo postaje jedna vizuelna senzacija, ili se finim variranjem i oscilovanjem teksture postiže efekt strukture mesečevog/vulkanskog tla, ili su to brašnjave i suve površine nanesenog pigmenta bez analogije sa realnim ili imaginarnim
predelima, već jednostavno slike bez naziva, slike kao takve, sasvim autonomne slike-slike. Sa
takvom slobodom u izrazu i drastičnošću u izgledu slike, posebno u onim radovima gde autorka
privodi recipijenta slici kao zidu, gde pred njim ne postoji mogućnost nekog daljeg kretanja ili
drugog pogleda, najočiglednija je referentna veza ove i ovakve umetnosti sa istorijskim
enformelom i apstraktnim ekspresionizmom. Takođe, ove slike doslovno su upakovane u kutije,
duboke drvene ramove sa staklom na frontalnoj strani, čime se sa jedne strane čuva nepostojano
svojstvo pigmenta, dok se sa druge strane slika posvećuje, na neki način sakralizuje kao
dragocen i vredan predmet u kontekstu svakodnevnog okruženja. Zato svi mi koji stojimo pred
slikama-objektima Svetlane Jovanović, spontano se prisećamo energije, značaja i značenja nekih
od najsjajnih ostvarenja Iva Klajna.
Kao što govore neka kosmološka tumačenja, u ciklusima večnog nastajanja i nestajanja sve
počinje vodom i završava zemljom, tako možemo primetiti da su pećinske slike u Altamiri rađene
zemljanim pigmentima, nekom vrstom krede ili praha crvene, smeđe i žute oker boje. U tom
kontekstu i umetnost Svetlane Jovanović je po mnogo čemu esencijalna i sublimna; ona nas
svojom poetikom, izborom teme i materijala inicira u iskonska svojstva magije slike, istovremeno
nam prezentujući osobene i sasvim sveže artefakte u ambijentu pluralne umetnosti i kulture XXI
veka.

Filip Kovačević, istoričar umetnosti, Kulturni centar Šabac