Svetlana Jovanović najveći deo svog slikarskog opusa posvetila je istraživanju materije od koje je sve satkano, proučavajući je kroz četiri elementa koji su osnova njenog slikarskog interesovanja. Ta potraga za materijom je ujedno i potraga za smislom, za osnovama i (pra)počecima, za pokretanjem materije i duha. Njena slikarska istraživanja su iskonska, lična i univerzalna potraga za izvorima, trajanjem i smislom. Ona je kroz ta istraživanja vođena okom, rukom i duhom, a njene slike prožete su promišljanjem, emocijom i intuicijom. Neposredni i dubinski doživljaj prirode jeste osnovno polazište Svetlaninog rada. Inspirisana je njenog snagom, transformacijom, povezanošću, ljudskom potrebom da je razume, da se sa njom saživi, ali i da je savlada, a nažalost i uništi.

Bavila se Svetlana do sada na različite načine i kroz različite medije istraživanjem materije i sila prirode, posebno kroz „odnos ograničenosti ljudske materije i nadmoći zakona prirode“. Ovoga puta, u aktuelnoj seriji vraća se vodi kao izvorištu života, njenoj snazi. Slikarski se poigravajući tehnikama, od fluidnog akvarela do pastuoznog akrila i ulja, ona vodi daje sve njene prirodne suštinske osobine, iste one koje definišu i nas kao ljudska bića, materijalna i duhovna. Njene su slike likovno raznolike i snažne, kao i voda sama, od kapi i površine do dubine, one se kreću od površinskih odsjaja do dubinskih i likovno bogatih i snažnih izraza. Ona se poigrava bojom impresionistički i ekspresionistički. Izroni iz te vode ponekad svesno ili podsvesno forma koja asocira na lokvanj, kao reminiscencija na poznog Monea, koji je inspiriše. Sa druge strane, radovi su gestualni i ekspresivni, uvek su i proces a ne samo izraz, njena koloristička ekspresija deo je svojevrsnog akcionog slikarstva. Teksturom i gestom poput Bazelica, ugledajući se u pojedinim radovima i na Barsela koji uranja i izranja iz svojih zemljanih struktura, Svetlana nas svojom kolorističkom i gestualnom ekspresijom uvodi u različite dubine i kretanja vode.

Ovom izložbom umetnica izlazi u prostor galerije, gradi beskonačne nizove. Na taj način i mi kroz njene radove uranjamo, plivamo, plutamo, tražeći odgovore na pitanja o sopstvenom postojanju i suštini. Time nas Svetlana suočava sa iskonskim odnosom prema vodi, od privlačenja da se u njenu dubinu potopimo, do straha da se u toj dubini utopimo. Ambivalencija odnosa prema vodi iz koje je sve počelo, iz koje smo i mi kao pojedinačne jedinke ponikli, zbog toga nam uliva sigurnost, ali i strah da nas može progutati; voda kao stvaralac, kao pokretač, ali i uništitelj; voda koja pročišćava, ali koju smo zaprljali. Time otvara metaforička i ekološka pitanja o izvorištima našeg postojanja i opstajanja naše planete i nas kao njenog dela. Svojim kolorističkim, bogatim, taktilnim i uzbudljivim slikarskim jezikom, površinom i dubinom, pokretom i mirovanjem, Svetlana Jovanović pokreće egzistencijalne teme našeg postanka i opstanka.

Iva Krasojević